เข้าสู่ระบบ
ค้นหา
สถิติ
  • มีผู้เยี่ยมชม Site Meter คน

    ตั้งแต่ วันที่ 10 กันยายน 2550

หัวข้อ: Intro นิยายที่กำลังแต่องยู่ครับ

Intro นิยายที่กำลังแต่องยู่ครับ

ชื่อของนิยายเรื่องนี้คือ

U.M.A.C
(Undefined Monster Assailants Combatant)

แนวแอ็คชั่นครับ
เป็นเรื่องของหน่วยรบที่ทำหน้าที่ควบคุม
และกำจัดสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถระบุได้ ไม่ว่าจะเป็นสัว์ประหลาดในตำนานพื้นเมือง หรือ UMA

ผมกะความยายไว้เท่ากับไลท์โนเวลเล่มนึง

นี่คืออินโทรก่อนเข้าเนื้อเรื่องครับ
--------------------------------------------------------------------

เทือกเขาหิมาลัย ประเทศธิเบต
“แฮ่กๆๆๆ” เสียงเหนื่อยหอบของนายทหารในชุดพรางสีขาวที่กำลังวิ่งผ่านทุ่งหิมะท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นและออกซิเจนที่เบาบางของเทือกเขาหิมาลัย ในมือของเขามีเพียงไรเฟิลอัตโนมัติของ HK เป็นอาวุธ เขาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อเอาชีวิตรอดจากอะไรบางอย่าง เขาวิ่งแหวกม่านหิมะนสีขาวโพลนโดยไม่สนว่าข้างหน้าเขาอาจจะเจออะไรบ้าง
จู่ๆ เขาก็หยุดวิ่งแล้วประทับเล็งปืน เขาหันรีหันขวาหาอะไรบางอย่าง ใบหน้าที่หวาดระแวงและเหนี่อยหอบเพราะอากาศที่เบาบางทำให้เขามีทีท่าอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด สายตาจับจ้องหาบางสิ่งในพายุหิมะที่ขาวโพลน เขาคลำหาวิทยุสื่อสารที่ไหล่ซ้ายของเขาเพื่อติดต่อหาเพื่อนร่วมทีม

“Fox Throat เรียก HQ….! ได้ยินแล้วตอบด้วย  Fox Throat เรียก HQ………..!”
ไร้เสียงตอบรับมีเพียงเสียงของคลื่นรบกวน ความกลัวของทหารกล้าเริ่มถึงขีดสุด เขาเหลือตัวคนเดียว การติดต่อถูกตัดขาด และเขาพร้อมที่จะถูกจู่โจมจากศัตรูที่เขายังไม่เห็นตัว

“Fox Throat เรียก Charlie… สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายที่สุด ทุกคนตายหมด เรากำลังเสียเปรียบ ต้องการกำลังเสริมด่วน....!” นายทหารพยายามติดต่อเรียกกำลังเสริมแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงพายุหิมะโหยหวนชวนขนลุกขึ้นทุกที

กรรร.....
เสียงลึกลับแหวกผ่านพายุหิมะมาโดยไม่ทราบที่มา นายทหารเชิดปากกระบอกปืนพร้อมโจมตีใส่เจ้าของเสียงทันทีที่ปรากฎตัว ฝีเท้าก้าวถอยหลังอย่างแผ่วเบา ลมหายใจหอบระรัวถี่ นิ้วชี้พร้อมลั่นไกทุกเมื่อ

ฮู่ม..............................!
เสียงคำรามก้องดังขึ้น ที่มาของเสียงมาจากด้านหลังของเขา เขารีบหันปากกระบอกปืนไปยังเป้าหมาย
แต่มันไวกว่า... ท่อนแขนขนาดมหึมาปกคลุมด้วยขนสีขาวฟาดเข้าที่ลำตัว ร่างของนายทหารผู้โชคร้ายถูกฟาดปลิวไปก่อนที่เขาจะลั่นไก ไรเฟิลของเขาอาวุธที่เขาพึ่งพาได้มากที่สุดหลุดมือไปแล้ว ร่างของเขานอนตัวบิดเพราะความเจ็บปวด เขาตั้งสติกัดฟันชักปืนพกขึ้นมารัวใส่ร่างสีขาวขนาดยักษ์ ด้วยความว่องไวที่ขัดกับขนาดร่างกายอันใหญ่โต ทำให้การโจมตีด้วยกระสุนขนาด 9 มิลลิเมตรนั้นสูญเปล่า นายทหารรีบลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเลก่อนที่จะวิ่งไปที่ปืนไรเฟิลของเขาที่หลุดมือไปไม่ห่างจากจุดที่เขาอยู่ไม่มากนัก อมนุษย์สีขาวพุ่งเข้ามาหาเขาทันที ทหารหาญควักเอาระเบิดแสงออกมาขว้างใส่และหันหลังเพื่อเลี่ยงแสงจ้าจากระเบิดแสง แสงสว่างหลายล้านแรงเทียนทำให้เจ้าอมนุษย์ที่ไม่ทันระวังตัวตาพร่าอย่างรุนแรง นับเป็นโอกาศที่ดีที่เขาจะคว้าปืนไรเฟิลอัตโนมัติจัดการปลิดชีพมันซะ เขากลิ้งตัวคว้าปืน HK ที่เคยหลุดมือไปครั้งหนึ่งขึ้นมาประทับศูนย์เล็งอีกครั้งและไม่ลังเลที่จะเหนี่ยวไกปืนทันทีที่มีโอกาศ ทหารกล้าในชุดพรางหิมะรัวกระสุนใส่มันทันที กระสุนจำนวนมากถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องพุ่งผ่านม่านหิมะสีขาวโพลนใส่เงามัวๆ ที่เขามั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าด้วย

แชะ แชะ แชะ.....!
กระสุนทั้งหมดจากรังกระสุนถูกยิงไปหมดแล้วและเขามองเห็นว่าเงานั้นทรุดลงไป นายทหารทรุดลงกับพื้นหิมะ เขาหายใจไม่ค่อยเต็มปอดนักด้วยอากาศที่เบาบางและความเจ็บปวดจากการ “ฟาด” ของอมนุษย์สีขาวนั้น ซี่โครงของเขาน่าจะหักไปราว 3-4 ซี่ เขาแข็งใจลุกขึ้นมาปลดรังกระสุนที่ว่างเปล่าและเอาอันที่มีกระสุนอยู่เต็มเข้าไปแทนที่ เขายังวางใจไม่ได้ว่ามันตายจริงๆ เขาเดินย่องเข้าไปหา “เงา” นั้นเพื่อดูให้เต็มตาว่ามัน “ตายแล้ว”

“ตายยากตายเย็นนักนะเอ็ง ขอดูหนังหน้าย่นๆ ของแกให้เต็มตาหน่อยเถอะ” เขาเดินรุดเข้าไปหาสิ่งที่คาดว่าจะเป็น “มัน”
แต่เมื่อเขาไปใกล้มัน กลับพอแต่กองเลือดกองย่อมๆ สีแดงสดตัดกับพื้นหิมะสีขาว อยู่ตรงหน้าเขาเพียงอย่างเดียว เขารู้ทันทีว่ามันยังไม่เสร็จเขาแต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าการโจมตีของเขายังสร้างบาดแผลได้บ้าง เขารีบประทับเล็งขึ้นอีกครั้ง ด้วยขนสีขาวโพลนกลมกลืนกับทุ่งหิมะทำให้เขาไม่รู้ทิศทางการบุกของมัน ถ้าเขาเผลอแม้แต่นิดเดียวอาจเป็นการเปิดโอกาศให้กับมัน

กรรรรร.......
เสียงขู่ในลำคอของสัตว์ร้ายแว่วมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันใกล้กว่าเดิม มันอยู่ใกล้มากอย่าไม่น่าเชื่อ เสียงนั้นแว่วมาจาก
“ข้างหลัง…!”

ฮู่ม.......................!
อมนุษย์สีขาวเงื้ออุ้งมือขนาดยักษ์ที่มีขนาดใหญ่พอๆ กอลริล่าโตเต็มวัยคว้าศรีษะของเขายกขึ้น และอัดลงกับพื้นหิมะ มันกระทันหันมากก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคืออุ้งมือขนาดยักษ์พุ่งเข้ามาหลังจากที่เขาเหลียวหลังกลับไปเท่านั้น ยักษ์ขนปุยสีขาวจับขาของเขายกขึ้นแล้วฟาดลงกับพื้นหิมะ มันเงื้อกำปั้นทุบเข้าใส่ร่างอย่างเหี้ยมเกรียม กำปั้นทรงพลังที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดนับสิบกระหน่ำทุบลงไปอย่างบ้าคลั่ง จากการกระทำของมันคงไม่ต้องกล่าวถึงชะตากรรมของนายทหารผู้โชคร้ายรายนี้ก็คงรู้กันดี หลังจากที่ “มัน” รัวกระน่ำกำปั้นขนาดยักษ์ของมันจนหนำใจ มันลุกขึ้นมาพร้อมกับมือขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเลือดที่จับตัวเป็นวุ้นอย่างรวดเร็วด้วยความเย็น มันคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง เสียงของมันสะท้อนไปทั่วหุบเขาหิมาลัย

โดย : Thor001

โพสเมื่อ: 11 เม.ย. 2553 00:00:00

สินค้าในตะกร้า

จำนวนสินค้า 0 ชิ้น
จำนวนชนิดสินค้า 0 ชนิด

ตะกร้าสินค้า

สินค้าในตะกร้า! ไม่มีสินค้าในตะกร้า